Na de verhuizing

image

Terwijl ik gisteren nog van een kamer om de hoek bij mijn oude kantoor toekeek hoe onze bureaus en computers en dozen en kasten werden weggesjouwd en een kale vlakte achterbleef, kon ik vandaag in het nieuwe kantoor beginnen.

Het is even wennen.

Op zich is de verhuizing goed verlopen. Ik heb niemand horen roepen om een verloren doos, de tafels stonden op de goede hoogtes afgesteld, de meeste kabeltjes waren goed aangesloten. Vooruit, bij één collega had iemand een stekkerdoos op zichzelf aangesloten, waardoor zijn pc het niet deed, maar dat betrof een van de technisch onderlegde collega’s, dus dat gaf niet.

Natuurlijk zijn we voorlopig nog niet gelukkig, maar dat is ook niet te verwachten bij een verhuizing die niemand wilde. De ruimte is anders, de indeling is anders, je buren zijn anderen, dus je dagelijkse small talk wordt anders.

Dat went. Vast.

Waar we gezamenlijk van besloten dat we er nooit aan zouden wennen, dat het dus acuut aangepakt moest worden, was de temperatuur.

Ons gebouw kent een ingenieus klimaatbeheersingssysteem, dat dus bij de minste verstoring niet functioneert. Om voor ons niet navolgbare redenen hadden de vorige bewoners van de ruimte er de voorkeur aan gegeven de ramen naar de binnentuin open te zetten.

Daardoor werkte het systeem niet en was het om elf uur ’s ochtends al niet erg dragelijk meer. Wie nu zegt: doe niet moeilijk, sluit gewoon de ramen, heeft buiten het gebouwenbeheer gerekend.

Aan de ramen zaten indrukwekkende kastjes die duidelijk elektrische raamuitzetters waren. Ze misten alleen een knop. Uit ballorigheid hebben we de zonwering elk kwartier omhoog en omlaag gedaan, daar hadden we wél een functionerend schakelaartje voor.

Gebouwenbeheer beloofde de ramen dicht te doen, wat om half vijf nog niet gelukt was. Ik was me al aan het voorbereiden op de invoer van een aantal grootverpakkingen hoofdpijnpoeders, toen het hoofd beheer zich er mee bemoeide. Hij was het met ons eens dat het klimatologisch niet erg prettig was en dat het vrij zot was om bedienbare ramen te hebben die je niet bedienen kon.

Hij had voorkennis. Niemand van ons was op het idee gekomen de schakelaar ónder de vloer te zoeken.

Nu zijn de ramen dicht en als het aan ons ligt blijven ze dat. Ik wacht nog een dagje met het plannen van een overval op de dichtstbijzijnde apotheek. Maar voor de zekerheid neem ik wel wat paracetamolletjes  mee. Vandaag had ik ze ook nodig om het laatste deel van de dag nog te kunnen denken.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: