Sentimental Journey

image

Een paar weken geleden zei mijn Moeder geheel uit het niets aan de telefoon dat ze dit jaar op een zondag jarig was. O, zei ik, bedoel je daar wat mee, met die mededeling? Nee, officieel bedoelde ze daar helemaal niets mee. Maar ik wist wat er van me verwacht werd.

Op naar Moeder, dus. En omdat het prachtig weer was, zijn we een eindje met haar gaan rijden. Nou ja, eigenlijk moet het wel heel slecht weer zijn om dat niet te doen. Mooi weer betekent dat we ook even kunnen uitstappen.

Vandaag gingen we naar de hei, in de hoop dat die al een beetje paars zou worden. ‘De hei’, dat is Gasteren, het stukje heideveld waar we vroeger heel vaak op zondag naar toegingen, om ons en ons hondje uit te laten.

Ik heb geen idee meer waarom dit heitje de grote voorkeur had boven andere heidevelden. Onze zondagse uitstapjes waren niet van een grote fantasierijkheid. Ik geloof dat kinderen nogal gesteld zijn op het vertrouwde. Gasteren was weer vertrouwd.

De eerste halte was het onbenullige hunebedje, waar wij opklommen en ons hondje onder ging uitpuffen. De rit naar Gasteren was voor het beest nogal stressvol – het eerste deel was ook de route naar haar vakantieadres.

Nou ja, en daarna maakten we een wandeling door het gebied – ik herinner me een lange variant en een korte. Niet spannend.

Met Moeder liepen we vandaag een stukje de hei op. Ze loopt niet zo vlot meer, en ook de korte wandeling zou te lang geweest zijn. Vorig jaar hebben we die nog wel een keer met haar gelopen. Maar een stukje, dat ging wel. Langs het hunebed, natuurlijk. En één van de duinen op, vanwaar je het gebied aardig kon overzien.

Moeder wees naar vrijstaande bomen waar we onder hadden uitgerust, toen mijn Jongste Broer nog maar net kon lopen, naar de favoriete schaduwplekjes van het hondje.

Gasteren liet zich vanmiddag van z’n mooiste kant zien. De heide begon inderdaad paars te worden, de bomen waren nog vol, een lijsterbes droeg al vrucht. De natuur op z’n rijkst.

Op het duin stond mijn Moeder het in zich op te nemen alsof het de laatste keer zou zijn dat ze deze heide zo zou zien. En ik stond haar in me op te nemen – omdat ik me realiseerde dat het zomaar waar zou kunnen zijn.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin
One comment on “Sentimental Journey
  1. Marian Kappers schreef:

    Mooi verhaal!
    Ben ook onder de indruk van Nina, ze mag es komen logeren!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: