Oogoperatie

image

Het wordt er niet beter op, met mijn arme Pop. Ik moet straks ogen gaan breien en als dat een beetje voorspoedig gaat, lukt het misschien haar hoofd vanavond te sluiten.

In haar huidige staat, met die lege oogkassen, herinnerde ze me eraan dat mijn Moeder vandaag een afspraak had met de oogarts. Die oogarts had bedacht dat het een goed idee was om via injecties in het oog te proberen vocht wat erachter zit weg te halen.

Moeder is zo iemand die in geval van operaties liefst plaatselijk verdoofd wordt, zodat ze de chirurg kan vragen haar op de hoogte te houden van de voortgang (‘Die brandlucht, komt die door het doorzagen van het bot?’) of vermanend toe kan spreken als-ie zich wat onparlementair uitlaat als er iets misgaat. Ik daarentegen zou zelfs een tandartsbehandeling liefst onder volledige narcose ondergaan. En van het idee dat iemand aan mijn botten zaagt word ik al licht onrustig.

Aan de andere kant ben ik wel de meest aangewezen aap als het erom gaat Moeder bij dit soort akkefietjes te begeleiden. Gelukkig heeft ze bijna nooit iets.

Een paar jaar geleden ging ik met haar mee toen ze een staaroperatie moest ondergaan. Op haar verzoek zat ik erbij toen haar uitgelegd werd wat die operatie inhield en wat aan nabehandeling door haar zelf nodig was. Het kostte mij toen enige moeite om rechtop te blijven zitten en de informatie tot mij te nemen. Niet alleen omdat Moeder erop vertrouwde dat ik alles zou onthouden, ook omdat het nogal gênant zou zijn als ík van mijn stokje zou gaan.

De operatie is geslaagd. Alleen dat vocht, dat zit het gezichtsvermogen van Moeder in de weg, en met injecties was er een kans dat het wat verbeterde.

Gelukkig, mag ik wel zeggen, vond Moeder dat het sommetje met het slagingspercentage en de mogelijke verbetering niet dusdanig positief uitpakte dat ze dit wilde ondergaan. Vanmorgen was ze bij de oogarts, en toen ze vanavond opbelde dacht ik even dat de arts haar er toch van had overtuigd dat het verstandig was om wél met injecties in de weer te gaan.

En natuurlijk, als ze ‘ja’ had gezegd, had ik met alle liefde gedaan of ik het helemaal niet griezelig vond, zoals ik als tienjarige op een smalle bergpas deed of ik helemaal geen hoogtevrees had en het heel relaxed vond om steentjes op te rapen, omdat mijn Moeder het doodeng vond als Jongste Broer dat zou doen. Maar wat ben ik blij dat ze met een heel andere vraag belde en dat de injecties in elk geval weer een half jaar van de baan zijn.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: