Piep, zei de muis

image

Dochter is vanmiddag vertrokken voor een meerdaags muziekfestival in Hongarije, waar als ik juist geïnformeerd ben meer dan 350.000 mensen komen.

Het is niet de eerste keer dat ze zonder haar ouders op reis gaat, dus ik maak me totaal geen zorgen. Als ze er aan denkt stuurt ze vast een berichtje dat ze aan is gekomen, verder zien we haar over een dag of veertien vermoeid terug.

Toen ze onlangs naar de Ardennen was, en wij naar New York, had ik diezelfde verwachting. Ja, het sms-je ‘ik ben er’ kreeg ik. Maar de volgende ochtend nog eentje. Exact op het moment dat wij op Schiphol in een rij stonden om een dame ervan te overtuigen dat we keurige burgers waren en geen rare dingen van plan waren in Amerika. Nee, niemand had met zijn tengels aan onze bagage gezeten. Nee, niemand had ons een pakje meegegeven.

Omdat ik niet verwachtte dat Dochter me wilde delen in de schoonheid van het een of andere Ardens kasteel, keek ik toch maar even.

Ze was gebeten door een muis, schreef ze. Wat nu?

Mijn deskundigheid op het gebied van muizenbeten is nul. Dus gaf ik het advies dat ik altijd geef: als je het niet vertrouwt kun je het beste even langs een dokter gaan.

En in mijn tweede bericht: hoe doe je dat, je laten bijten door een muis?

Dat was simpel. Muis had een lekker warm plekje tussen de dekens gevonden en zag nu een reusachtig been op zich afkomen. Hap, dus. En daarna moest ik het vliegtuig in. En eerlijk gezegd dacht ik niet dat mijn aanwezigheid in de nabijheid van Dochter noodzakelijk was. Ik geloof ook niet dat Dochter dat dacht, dus was ik even verstoken van de avonturen van Muis.

Dochter raadpleegde ook nog even de moeder van Vriend, die medischer onderlegd was dan ik, en geruststellend liet weten dat als er geen bloed gevloeid had, de kans op infectie wel heel klein was.

Het volgende bericht, dat kwam toen wij de oceaan hadden overgestoken, was dat Dochter zich wat slapjes voelde en het been waarin ze gebeten was, wat stijf, dus dat ze toch medische bijstand zocht.

Het deel van de Ardennen waar Dochter zat was Franstalig. Zij is dat niet en geen van haar vrienden. Het duurde even voor een arts had gediagnosticeerd dat er niets was en dat ze maar een paracetamolletje moest nemen. Wat ik een raar advies vind als je denkt dat er niets is, maar dat terzijde.

Een week later, thuis, vond Dochter haar been nog altijd aan de stijve kant en besloot ze ook nog even bij onze eigen huisarts langs te gaan. Ze nam aan dat ze hem beter kon uitleggen wat er gebeurd was dat de Franstalige arts.

Verontwaardigd kwam ze terug. De huisarts – een andere uit de groepspraktijk dan onze eigen – had haar bekeken of ze zijn tijd aan het verdoen was. Niets aan de hand. Tenzij ze drie weken later nog last had.

Nu zijn wij ongeveer twintig jaar bij deze praktijk ingeschreven en ik denk dat we niet eens twintig keer onze neuzen op een spreekuur hebben laten zien. Samen, dan, en inclusief de wat artsintensievere periode toen Dochter nog een klein Dochtertje was. De dienstdoende dokter had met één blik in het dossier kunnen zien dat Dochter niet bij elk kriebeltje in haar pink op consult komt, dus dat zij zich toch een beetje ongerust maakte.

Is het dan zo moeilijk om haar vraag serieus te nemen? Er wás waarschijnlijk ook helemaal niets aan de hand, maar is het zo raar om dat te willen horen van iemand die het weten kan?

Ik hoop nu maar dat Dochter in Hongarije geen muizen tegenkomt. Want haar Hongaars is óók niet optimaal.

(Muis, voor wie, zoals ik, het wil weten, is per prullenmand met zijn of haar vriendjes verenigd. Buiten. Ik heb Dochter gevraagd of ze nog aan nazorg gedaan had – het arme dier zit nu vast nog na te trillen van angst – maar ze had weinig oog voor de eventueel door haar veroorzaakte trauma’s.)

Advertenties
Geplaatst in een bloem per dag, huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: