Van de zon in de regen

image

Wat doet een stadsmens als het midden in de stad dertig graden in de schaduw is?

Juist. Nadat Echtgenoot en ik ons in de brandende hitte naar het dichtstbijzijnde park hadden gesleept was er nog maar één optie echt over. En ja, natuurlijk wachtte ik tot Echtgenoot de verlossende vraag stelde: is er nog een museum waar je heen wilt?

Even voor de duidelijkheid: Echtgenoot is geen cultuurbarbaar, maar in Nederland heb ik de kwestie ‘ik wil wél zien of ik deze tentoonstelling leuk vind, maar ik heb er geen €15 voor over’ opgelost met een Museumjaarkaart en hij niet, waardoor het ten onrechte lijkt of ik een stuk cultureelder aangelegd ben dan hij.

Maar ja, ik wist nog wel een museum. We hebben daar een paar uur rondgehangen, en toen besloten we dat de dag ver genoeg gevorderd was om de rest in een park door te brengen.

Toen begon het te regenen. Fijn, zeiden wij tegen elkaar, dan verdween er iets van de hitte. En wij zaten in een soort boomhut, ons kon niets gebeuren. Tot het dak van onze boomhut begon te lekken en het er absoluut niet op leek dat het zou ophouden met regenen. Integendeel.

Als de nood het hoogst is, is een paraplu dichtbij. In dit geval zelfs in mijn tas. Ik gaf ‘m aan Echtgenoot, in de overtuiging dat degene die de plu vasthoudt probeert de ander droog te houden.

Tot de oversteekplaats ging dat ook werkelijk perfect. We hoefden alleen nog maar één straat over te steken om te kunnen schuilen. De regen was inmiddels een wolkbreuk, de straat die we over moesten een rivier.

Zo kon het gebeuren dat mijn paraplu overstak zonder dat ik dat in de gaten had. Ik stond nog te overwegen welke route het veiligst zou zijn, toen mijn paraplu, samen met Echtgenoot, uit het zicht verdween. Pas halverwege ontdekte hij dat hij iets vergeten was. Veel deed het er niet toe – nat was ik toch al en koud was het niet.

Onder het afdakje van het Ritz – ook schuilen moet je op stand doen – hebben we de ergste bui afgewacht.  Autoverkeer in een hoosbui vormt een aardig tijdsverdrijf, en verwende juffies die lekker tóch midden in een plas  stappen doen dat ook, dus ik heb me een tijdje prima vermaakt.

Maar dat Echtgenoot een eigen paraplu heeft gekocht, zodat de mijne er niet meer op z’n eentje vandoor kan gaan, dat vind ik helemaal niet erg.

Advertenties
Geplaatst in een bloem per dag, huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: