Proefdraaien

image

Nadat ik vanmorgen laat op gang was gekomen – uitslapen, rustig ontbijten, boodschappen -, voelde ik de lichte aandrang iets nuttigs te gaan doen. Dat komt zelden voor en het is dus zaak er direct gebruik van te maken voor iets dat anders niet gebeurt.

Tegen de tijd dat je geen schone kleren meer in de kast vindt doe je heus wel de was. Maar een vanzelfsprekend moment om de dode rozemarijn uit de tuin te halen, nee, dat is er niet. Doder dan de plant nu is kan-ie toch niet worden.

Mijn plan-de-campagne was als volgt: eerst de kleine takken wegknippen, dan de stronk snoeien en als er een handzaam stronkje over was zou ik, wellicht, gaan spitten, afhankelijk van wat er verder groeit.

Voordat we vorig jaar begonnen op te ruimen, wist ik de kleine snoeischaar zo te vinden – hij lag meteen rechts in het rek tussen twee overtollige pannen, een regencape en kruipolie. Bijzonder logisch.

Helaas, daar lag-ie nu niet meer en na vijf minuten zoeken verdween elke behoefte om iets nuttigs te doen. Kom op, het was een vrije dag, ik had hard genoeg gewerkt. En de zon scheen en Echtgenoot wilde ook naar buiten.

Prima dus om naar de aapjes te gaan kijken. Stichting Aap is hier een kilometer of vijf vandaan, eerst door het park langs het water, dan door het bos – een prima wandeling dus. De apen wonen op eilanden op wat groots ons stadslandgoed wordt genoemd, een uiterst sympathieke verzameling van natuureducatie, werkmogelijkheden voor mensen die in het reguliere arbeidsproces vastlopen, een kindervakantiehuis en andere meer en minder idealistisch zaken. Tot voor kort zat er ook een restaurant dat er redelijk misplaatst leek en nu vervangen wordt door een pannenkoekenhuis.

Dat was nu aan het proefdraaien – wat onder meer betekende dat je geen pannenkoeken kon bestellen, wat er niet toe deed omdat we tóch geen pannenkoeken wilden, maar ons toch licht verbaasde.

Het proefdraaien betekende verder heel lang wachten tot iemand een bestelling kwam opnemen en vervolgens lang wachten tot iemand iets kwam brengen.

Omdat er een foute tafel was doorgegeven in het automatische systeem zagen we een meisje met een dienblad waarop overduidelijk één ijsthee en één glas heet water ten behoeve van gewone thee tafel na tafel vragen of het spul daar geleverd moest worden. Ons zwaaien zag ze niet. Wij waren de voorlaatste tafel.

Toen ontdekte ze dat ze de thee vergeten was, om vervolgens naast onze tafel met een collega te bespreken hoe het precies zat met tafelnummers. Hetgeen ik, gezien het feit dat mijn hete water al aardig aan het afkoelen was, niet zo’n heel geschikt moment vond.

Maar vriendelijk waren ze wel, en ik geef ze nog even het voordeel van de twijfel. Trouwens, ze moeten het wel heel bont maken om me als klant weg te jagen. Ook toen dat misplaatste restaurant er nog zat, heb ik menig middag doorgebracht op het terras, aan het water, met buitelende zwaluwen en uitzicht op de apen. Ik ben absoluut van plan dat dit jaar opnieuw te gaan doen.

Advertenties
Geplaatst in een bloem per dag, huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: