Een vierkant met een punt

image

Op vrije dagen ga ik graag naar tentoonstellingen. Graag een beetje ver weg, want vanuit de trein over weilanden staren is een deel van de lol. Zo was ik gisteren naar het Van Abbemuseum in Eindhoven, waar ik een moeizame relatie mee heb.

Dat ligt niet aan de kunst die er tentoon wordt gesteld. En ook niet aan de medewerkers. Althans, niet aan de medewerkers die je tegenkomt. Dat musea hysterisch doen over het formaat van tassen kunnen beveiligers niet helpen en die van gisteren verwees me zelfs haast verontschuldigend naar de kluisjes.

Nee, mijn probleem zit in de teksten die bij de kunst geleverd worden. En die ik, als letterverslaafde, nauwelijks kan negeren.

Ik heb een uiterst simpele manier om naar kunst te kijken: de leidende vraag is of ik meesterwerk in kwestie in huis zou willen hebben.  Van Abbe vindt dat, heb ik de indruk, niet goed. De kunstenaars van Van Abbe maken niet iets dat mooi is, of interessant om naar te kijken. Zij analyseren, becommentarieren en, het allerergste, ‘onderzoeken’.

Natuurlijk, ze onderzoeken maar een eind weg. Alleen, als kijker wil ik met dat onderzoek niet te maken hebben, ik wil het eindresultaat. Als ik dat mooi vind – decoratief of interessant -, dan wil ik me eventueel verdiepen in het maakproces of de achterliggende gedachten. Niet andersom: ook een prachtig idee hoeft geen genietbare kunst op te leveren.

Lees ik hoogdravende taal over kunst, dan schuift altijd mijn Oudtante in beeld. Hoogbejaard en zeer wankel leidde ze mij en degene die Echtgenoot zou worden rond door haar boudoirachtig ingerichte woning, vol dingen van ‘de familie’. Als ongetrouwde kunsthistorica was zij de zelfbenoemde vanzelfsprekende hoeder van ‘ons’ bezit.

Zelf schilderde ze ook. Ik bezit een stemmig stilleven met uien en een koperen ketel. Figuratief. Ze heeft dat tijdens dat bezoek voor me van de wand gehaald en begon toen een relaas over moderne kunst. Die vooral uit ideeën bestond. Dan had je een vierkant met een punt. En dan was er een prachtige theorie waarom die punt precies daar moest staan. Maar uiteindelijk had je toch gewoon een vierkant met een punt.

Ze zette haar betoog kracht bij door met haar wijsvinger een punt op de muur te zetten en wankelde daarbij gevaarlijk heen en weer. Wij luisterden gefascineerd – ze was stokdoof en hoorde dus haar eigen uithalen niet – en stonden klaar om haar op te vangen als ze haar evenwicht niet langer kon bewaren.

Dus als ik iets lees als ‘xxx is een ironische en subversieve spiegeling van het museuminstituut, dat de mentale en institutionele organisatie van betekenis ondermijnt’ (dit is een citaat), dan denk ik ‘uiteindelijk heb je gewoon een vierkant met een punt’.

Advertenties
Geplaatst in een bloem per dag, huis en tuin, Tentoonstelling

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: