De dag tegen het pesten

image

Het schijnt vandaag de Dag tegen het Pesten te zijn. Op zich is pesten, vind ik persoonlijk, maatschappelijk gezien een belangrijker onderwerp dan de kiwi of de bananensmoothie, waar ook dagen aan gewijd zijn. Het kost me dan ook enige moeite te bedenken waarom voor pesten ook maar één dag wordt aangewezen.

Bij die bananensmoothie kun je je nog voorstellen dat er iemand is die denkt: ‘kom, laat ik eens gek doen, het is niet voor niets bananensmoothiedag, ik neem er eentje.’ Maar een leerkracht die één dag in het jaar zegt: ‘kom jongens, doe eens gek, het is vandaag de dag tegen het pesten, dus maak vandaag nou eens niet duidelijk dat Pietje en Marietje er niet bijhoren,’ die is hard aan bijscholing toe.

Ik vind het ook een beetje onstoer om te laten weten dat je ergens tégen bent, als niemand er voor is. Als je een statement wilt maken, kies dan voor iets anders. Denk ik. Iets waar discussie over mogelijk is.
Niemand is vóór pesten.

In de Volkskrant heeft Aleid Truijens uitgelegd dat de training die er op gericht is gepeste kinderen weerbaarder te maken oneerlijk is. Het gepeste kind moet veranderen, terwijl de akelige pesters buiten schot blijven. Nu weet ik niets van die training maar helaas wel vrij veel van gepest worden. En ik denk dat de sleutel wel degelijk in het kind dat gepest wordt zit.

De grap is namelijk, denk ik, dat het in eerste instantie helemaal niet om een specifiek slachtoffer gaat. Je wordt de gepeste als je je iets aantrekt van wat je wordt gezegd. Als je niet sterk genoeg in je schoenen staat als je een keer wordt uitgelachen om een rare broek of een mislukt bezoek aan de kapper. Als je daar niet tegen op bent gewassen – en ik was dat niet – wordt het leuk om je vaker op de kast te krijgen.

Het heeft me járen gekost om me te realiseren dat het niet om mij als persoon ging. Toen begreep ik ook dat het helemaal niet uitmaakte of ik iets deed met de ‘kritiek’. Want op elke verandering in mijn uiterlijk volgde nieuwe kritiek. Als ik, bij wijze van spreken, zwarte kleren droeg, moest het wit zijn. En deed ik dan wit aan, dan was ik een meeloper of had ik toch echt zelf kunnen bedenken dat wit me niet stond.

Vanuit de pester, analyseerde ik daarna, gaat het om macht. Maar dan wel om macht die met kunstgrepen in stand gehouden moet worden. Da’s geen zekere positie. Ik begon bijna medelijden met de pesters te krijgen – bijna, want ik vermoedde dat zij allang vergeten waren wat ik nog altijd met me meedraag.

Ik weet niet of zo’n training ‘de’ oplossing is. Ik weet wel dat ik ‘m graag gevolgd had. Ik denk dat het mij het schoolleven een stuk makkelijker had gemaakt.

Advertenties
Geplaatst in een bloem per dag, huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: