Gevallen vrouw

image

Een voorval in mijn vriendenkring brengt mijn gedachten terug naar een maandag in juni, zo’n acht jaar geleden. Ik was gewoon aan het werk, toen mijn Moeder opbelde. Dat doet ze zelden. En als ze het doet is het om iets van extreem praktische aard.

Ze wil dan dat ik iets via internet voor haar bestel, of ze is op zoek naar dreigende werkzaamheden aan het spoor, dat soort zaken. Op die specifieke maandag verbaasde me dat: ik had haar de avond tevoren nog gesproken op een feestje in familieverband, en Moeder is efficiënt genoeg om praktische zaken dan ter plekke te regelen.

Ook in dit geval moest ik praktische zaken oplossen. Toen ze naar huis ging, trof ze een uitermate volle trein en op zoek naar een zitplaats was ze op onaangename wijze in aanraking gekomen met een fiets die onhandig ergens stond waar-ie niet mocht staan. Maar, zei ze, ze had ook niet geweten waar wel een lege legale fietsenparkeerplaats in de trein was geweest, dus ze nam het z’n baasje niet kwalijk dat hij de fiets daar gestald had. Ze was wél gevallen en door omstanders en de gewaarschuwde conducteur naar een stoel gebracht.

In Groningen ging het opstaan niet heel eenvoudig. Ze vroeg de conducteur, die bij haar kwam kijken, of hij een taxi toestemming wilde geven dichter bij het perron te komen dan normaal toegestaan was, en of hij haar dan wilde helpen bij die taxi te komen. Hij had een beter idee, zei hij, en onder protest van mijn Moeder – ze was alleen een beetje stijf en gebutst door de val – belde hij een ambulance. Het ambulancepersoneel constateerde dat ze haar heup gebroken had en bracht haar naar het ziekenhuis.

En nu?, wilde ik weten. O, zei ze tevreden, ze had nu een nieuwe heup. Ja, de operatie was achter de rug, leuk met alleen plaatselijke verdoving zodat ze alles had kunnen volgen – zaaggeluiden, brandlucht en gevloek toen een naald brak.

Het is niet mijn idee van leuk en eigenlijk dacht ik dat de verdoving mijn Moeder een beetje naar het hoofd gestegen was. Ik heb nauwelijks ziekenhuis- of dokterservaring, maar stel me voor dat ik ook een minimale ingreep in mijn kleine teen al bij voorkeur onder volledige narcose zou ondergaan. En mijn Moeder lag dus opgewekt vragen te stellen over wat de medische wereld aan haar lijf aan het knutselen was. Ik wil dat óók weten – vooraf en achteraf, zeker niet tijdens.

Het was nu alleen een kwestie van herstellen en revalideren, zei Moeder opgewekt. Zo gauw mogelijk in haar eigen huis. Daar moest ik dus voor zorgen: een bed in de woonkamer, een paar krukken en een week vrij om voor het eten en de afwas te zorgen.

Advertenties
Geplaatst in een bloem per dag, huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: