Fietsexperiment

image
Vandaag moest ik op en neer van het Groningse centrum naar een buitenwijk. Ik eindigde opnieuw in die buitenwijk. En ik heb nogal moeite met het stadsvervoer ter plaatse. Beter gezegd: ik ben verwend geraakt door bussen die om de zeven minuten gaan, zodat ik nooit van te voren bedenk hoe laat ik bij welke halte moet staan. Je gaat de deur uit, je wacht even en er komt een bus.

In Amsterdam is dat niet anders. Behalve dat het dan vaak een tram is, waar ik op wacht.

Maar dan Groningen. Honderd jaar geleden, toen ik er nog woonde, ging eens in de twintig minuten een bus van het ouderlijk huis naar het centrum. Daar werd weinig gebruik van gemaakt, waarna de frequentie tot eens in het half uur is teruggeschroefd. Heel vreemd, er wordt nu niet extreem veel meer van de dienst gebruikgemaakt.

In het systeem van mijn Moeder zit dat je op moment X naar de halte moet om de juiste bus te halen. In het mijne niet, dus denk ik zeker vanuit de stad snel nog even een boodschap te kunnen doen en sta ik vervolgens 25 minuten te wachten. Ik had, kortom, geen zin in de bus.

Briljante inval: de huurfiets.

Het is raar fietsen in een stad die je fietsend hebt leren kennen. Tenminste, als je dat daarna een kleine eeuwigheid niet meer gedaan hebt. Ik ben van vóór het verkeersplan, dat de Groningse verkeerssituatie volledig heeft omgegooid.

De grote wijziging vond plaats tijdens mijn eindexamen. Wie de pech had ’s ochtends en ’s middags een examen te hebben, ging tussendoor op een strategisch punt kijken hoeveel automobilisten de fout ingingen. Het leidde enorm af – en dat was precies onze bedoeling. Overigens heb ik dat later ook nog wel gedaan – geen beter vermaak dan leedvermaak om automobilisten aan wiens gezicht je kunt zien dat ze écht geen idee meer hebben hoe ze ooit Groningen uit kunnen komen.

In mijn fietsDNA zit de verkeerssituatie van voor het plan, merkte ik. Dat betekende dat ik wantrouwig naar grote gevaarlijke aanstormende bussen zocht in straten waar geen bus of auto zich meer vertoonde. Andersom trapte ik rustig door waar het plan, of een latere aanpassing in mijn nadeel was uitgevallen. Zodat ik minder als geroutineerde Groninger op de fiets zat dan ik bedacht had. Schrikachtig konijn komt meer in de richting.

Naarmate ik dichter bij de buitenwijk en mijn ouderlijk huis kwam, ging het beter. Zo goed dat ik automatisch bijna het pad achterom koos. Ik realiseerde me net op tijd dat de voordeur handiger was.

Advertenties
Geplaatst in een bloem per dag, huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: