Wat ik gisteren geschreven zou hebben als ik eerder naar huis was gegaan

image
Toen ik vanmorgen op het station kwam, zou ik geschreven hebben, boog ik zoals bijna elke ochtend vlak na de ingang af naar de Brooodzaak, voor een beker koffie en een praatje. Een dag begint pas echt, vind ik, als je een paar woorden met iemand gewisseld hebt, al is het maar ‘mooi weer vandaag’. Thuis zijn Dochter en Echtgenoot meestal nog in diepe rust als ik wegga, en mocht dat niet zo zijn, dan wil het met dat praatje ook niet zo vlotten. Ze hebben een ander tempo van wakker worden dan ik.

Het was gezellig druk bij het koffiepunt en het was me al snel duidelijk dat de mensen voor me niet betaalden voor hun koffie. Wel werd bijgehouden hoeveel bekers de toonbank over waren gegaan. Ik vroeg me maar half af waarom dat was. Mijn eerste halve gok was dat het een gezelschap betrof, iedereen apart bestellen en alles in een keer afrekenen. Halve gok twee was dat er een relatie was met het ‘ontbijt’ dat door een margarinefabrikant werd uitgedeeld.

Gek dat ‘geen treinen = gratis koffie’ wél in mijn hoofd zit maar de omkering ‘gratis koffie = geen treinen’ niet. Toch was dat het geval.

Als ik naar Hilversum moet, is een ernstige verstoring van de treinenloop natuurlijk vervelend, maar niet onoverkomelijk. Er rijdt ook een bus, die er iets van een kwartier, twintig minuten langer over doet. Toen het kwartje wél viel, of liever toen een Spits-uitdeelmevrouw tegen me zei dat ze wel geen trein hoefde te hebben maar best een kop koffie wilde, heb ik de koffie maar gelaten voor wat-ie was en heb ik me dusdanig efficiënt bij de bushalte opgesteld dat ik als nummer drie binnen was. Ik vind busreizen best, zolang ik niet hoef te staan.

Omdat ik deze omtrekkende beweging vaker maak als er geen treinen rijden, weet ik dat ik er goed aan doe een stoel aan de rechterkant te kiezen, niet te ver achterin. Dan heb je namelijk een goed gezicht op de mensen die de volgende haltes willen instappen. Niets weten zij van treinengedoe. Ze staan slaperig te wachten op de bus waarin ze elke dag op dezelfde plaats zitten.

En dan komt er een bus aantuffen waarin alle plaatsen bezet zijn en het zelfs in het gangpad dringen is. De slaperige gezichten worden in één seconde verbaasde gezichten: Holy macaroni, waar komen al die mensen vandaan, dit kan mijn bus niet zijn?

Het is slecht van me, ik weet het. Ik vind dat namelijk heel grappig om te zien.

Advertenties
Geplaatst in een bloem per dag, huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: