De breipen en ik

image

Bij mij op de afdeling begint voorzichtig het idee te ontstaan dat breien leuk is. Ik verkondig dat al jaren, en ik kom ook wel eens op m’n werk met een gebreid object, dus vind ik het in dit specifieke geval niet heel vreemd dat mij zo nu en dan om een adviesje wordt gevraagd. Zo had een van mijn collega’s van de heilige Nicolaas een paar bollen prachtig breigaren gekregen. Hoe daar iets moois van te maken?

Mijn suggestie was iets uitproberen met extreem dikke naalden, zodat de bijzondere structuur van het garen goed tot z’n recht zou komen. En, zei ik in een onbewaakt ogenblik, ik zou de dikste naalden die ik had voor haar meenemen, opdat ze kon zien of dat het gewenste effect had of dat ze liever nog dikkere of toch liever dunnere naalden zou gebruiken.

Het opgraven van de naalden heb ik wijselijk gisteren al gedaan. Vanmorgen legde ik ze bij telefoon, extra accu, sleutels, fietslampjes en e-reader, die bij mij thuis een zwervend bestaan leiden en toch dagelijks weer mee moeten. Kwestie van even in m’n tas kieperen en wegwezen. Minus natuurlijk de lampjes, die moet ik aan m’n fiets fröbelen.

Juist. Die stomme naalden pasten niet, althans niet in een kieperbeweging. En aangezien ik niet ultra op tijd was had ik niet de tijd en zeker niet de rust om het nog eens rustig te proberen. Het zou moeten kunnen, ik heb ook wel eens een compleet breiwerk in m’n tas gepropt. Maar vanmorgen zag ik het even niet gebeuren.

Maar ik had het wel beloofd en mijn haastige hoofd kon niets beters bedenken dan ze gewoon in m’n hand mee te nemen, om dan in de trein een nieuwe poging te doen.

Nou waren het werkelijk flinke breinaalden. Model kleine speer, nummer 12, voor kenners. En toen ik – laat, erg laat – op het station aan kwam rennen was er sprake van ingangscontrole. Dat doet de NS op mijn station wel vaker, een compleet bataljon aan conducteurs voor de trap naar boven posteren. Aangezien Almere méér stations heeft, en deze overmacht – ik heb het nagevraagd – niet op elk station wordt ingezet ontgaat de zin me lichtelijk. Was ik zwartrijder, dan koos ik wel een station verderop als startpunt voor mijn reis. Ik sta er regelmatig te jongleren met tas, andere tas en koffie. In geval van koffie ben ik dus ruim op tijd.
Van koffie was vandaag geen sprake.

Had ik mijn kaartje moeten opduiken, dan had ik de trein gemist. Aan de schrikreactie vsn collega-passagiers toen ik met mijn mini-speren de coupé binnenstormde maak ik op dat de arme conducteur mij niet zozeer uit menslievendheid als wel voor zijn eigen veiligheid door liet hollen.

De passagiers kon ik er redelijk snel van overtuigen dat ik geen kwaad in de zin had – toen ik was uitgehijgd kreeg ik de naalden moeiteloos opgeborgen. Maar meneer de conducteur, sorry. Ik had écht geen rare plannen met mijn wapentuig. Zelfs muggen probeer ik te overreden elders te gaan zoemen. Conducteurs aan een breipen rijgen, ik zou het niet eens kúnnen.

Advertenties
Geplaatst in een bloem per dag, huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: