Een collega uit Syrië en het Waterschap

De ‘day after’ stond ik met collega’s in het keukentje na te praten over de verkiezingen. Over de uitkomst van de Provinciale Staten waren we het snel eens, dus deden we lacherig over de Waterschappen. Ja, daar moest je ook voor stemmen, en ach, dat was nogal willekeurig. Waar we voor de PS nog hadden nagedacht over verkiezingsprogramma’s en strategie en zo, kozen we hier toch meer op de leuke naam van de partij of iets anders onbenulligs. Of gewoon niet, omdat we geen idee hadden en geen zin om ons er in te verdiepen.

Toen een uit Syrië afkomstige collega zich bij ons aansloot, vroegen we hem, had hij ook gestemd? Stemrecht voor de Staten had hij niet, vermoedden we, maar wel voor het Waterschap. Klopte. Hij had nog niet de Nederlandse nationaliteit, dus geen Statenverkiezingen voor hem. Hij was wel ingezetene van Nederland, dus wel Waterschappen.

Heb je zeker overgeslagen, vroeg iemand, die dat zelf had gedaan. Als voor een Nederlander dat Waterschapgebeuren nogal schimmig was, hoe veel meer zou dat zijn voor iemand uit Syrië?

Dat zagen we fout, zei hij. Hij had zich – beter dan wij samen – verdiept in de programma’s, kieswijzers ingevuld, een zeer bewuste keuze gemaakt en uiteraard gestemd. Verkiezingen waarbij écht wat te kiezen was, waar het uitmaakte wat je koos, waar je werkelijk invloed had, natuurlijk moest je daar stemmen. Het was, zei hij, minachting voor de democratie en jegens landen waar het met die democratie niet zo best was, om je stem verloren te laten gaan of er luchthartig mee om te gaan.

De enige keer dat ik niet gestemd heb was toen onverwacht Dochter geboren wenste te worden. Echtgenoot had mij gemachtigd, omdat ik toch de hele dag thuis zou zijn, maar dat was ik niet, ik was in het ziekenhuis en om nou in barende toestand op zoek te gaan naar een stembureau ging mij wat ver. Ik trok me de bijna-preek van Collega niet persoonlijk aan. Toch zette hij me aan het denken.

Ik weet niet beter dan dat je mag stemmen. Ik weet niet beter dan dat je als burger invloed hebt – hoe gering dat soms ook voelt – op de besluiten van de gemeente, de provincie, het rijk, de EU – en dat vermaledijde Waterschap. Ik weet niet beter dan dat er werkelijke keuze is, dat welke partijen meedoen niet door de overheid bepaald wordt. En terwijl ik weet dat dat in grote delen van de wereld niet zo is, heb ik de situatie in Nederland toch altijd als vanzelfsprekend gezien.

Hij drukte me met mijn neus op de feiten, deze collega die Syrië ontvlucht was. Stemrecht, échte verkiezingen, het zou overal vanzelfsprekend moeten zijn, maar dat is het niet. En dus moeten we er zuinig op zijn, er verstandig mee omgaan, het koesteren. Al is het maar voor iedereen in de wereld die dat niet kan en dolgraag zou doen, kiezen, moeten wij onze stembiljetten niet achteloos in de oud-papierbak laten verdwijnen.

Advertenties
Geplaatst in maatschappij

Kattenpraat

Toen ik vanmorgen wakker werd, had ik ernstig last van de het-regent-en-het-is-november-dip, waarbij november tot februari kan duren en regenen niet eens per se noodzakelijk is. Toen mijn telefoon ging en een onduidelijk en onbekend nummer toonde, was mijn eerste reactie om niet op te nemen. Ik had niet zo’n zin om de dip te larderen met irritante marketingtypes of ander ongemak.

Ik nam toch op. Ik sprak met de ‘Meldkamer dierenambulance’. Niet direct een lichtpuntje in de duisternis, dus.

Read more ›

Geplaatst in huis en tuin

Op naar De Ploeg

Ik had mijn moeder beloofd haar te assisteren bij de aankoop van een nieuwe winterjas. Moeder woont in Groningen. In Groningen is ook het Groninger Museum (duh…) waar een tentoonstelling over De Ploeg is, en omdat ik dat een aardige kunstenaarsgroep vind dacht ik die twee te kunnen combineren. Na enig aarzelen (ze ziet slecht) besloot Moeder mee te gaan naar het museum. Aangezien het museum tegenover het station is spraken we in het museum af – een afspraak op het station is ons eerder slecht bevallen, omdat we ons aan twee verschillende kanten van de fietsenstalling hadden opgesteld en maar niet begrepen waar de ander bleef.

Museum, dus.

Read more ›

Geplaatst in huis en tuin

Fietsperikelen

Recentelijk heb ik mijn oude stadsfiets ingeruild voor een echte. De stadfiets was er eentje van het soort dat zelfs niet gestolen wordt als je ‘m ergens parkeert zonder slot en voorzien van een bordje dat op het slotloze karakter wijst.

Nu vervoer ik mij elektrisch. Dat heeft een reden. Echtgenoot wilde na jaren weer eens een fiets, en dan wel een elektrische, wat ons twee jaar geleden op Texel duintje-op prima bevallen was. Zijn idee was ook, nu de kans dat we ooit weer samen lange-afstandswandelingen kunnen lopen, we wellicht als een goed ANWB-echtpaar van zekere leeftijd samen konden fietsen. Ik had toen meteen visioenen van Echtgenoot lekker ontspannen zijn trapondersteuning een tandje hoger zetten bij tegenwind en ik als een dolle hond achter hem aantrappend, waarna bij de afgesproken uitspanning hij al drie glazen icetea naar binnen heeft geslagen voordat ik arriveer.

En om die fiets nu alleen te gebruiken voor ommetjes vond ik ook nogal onzinnig, dus de elektrische is nu mijn daagse fiets en mijn oude fiets staat bij het station van de plaats waar ik werk.

Het is voor het eerst van mijn leven dat ik een ‘echte’ fiets heb, misschien afgezien van de exemplaren uit de tijd dat mijn ouders die voor me kochten. Dat betekent dus dat ik opeens wel moet nadenken over een beetje verantwoorde stalling, zeker als Fiets van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat bij het station staat. Ik wilde dus de onbewaakte stalling voor de bewaakte inruilen en dat via de NS-site regelen.

Dat viel niet mee. Hoewel ik met mijn OV-kaartnummer ingelogd was, moest ik mijn hele doopceel opnieuw lichten. Dat vind ik redelijk suf, aangezien mijn NAW-gegevens aan dat kaartnummer gekoppeld zijn. Een site die zegt: ‘goedemiddag Ernestine’ en je vervolgens naar je voornaam vraagt zit niet helemaal tof in elkaar. Maar goed, hoe ik heet en waar ik woon zijn nou ook weer niet gegevens die ik uit de krochten van mijn administratie moet zien op te vissen, dus het bleef bij een lichte verbazing. Die groeide toen de iDeal-betaling die aan de aanvraag gekoppeld was domweg geweigerd werd en het online-advies was de aanvraag te cancellen en het nog eens te proberen. Dat cancellen bleek onmogelijk. Toen had ik wel weer even genoeg van het online regelen, en stelde ik de procedure uit tot de volgende dag.

Dat leek een wijs besluit, want de volgende dag was de aanvraag uit het systeem verdwenen en kon ik opnieuw beginnen met het invullen van de hele santenkraam. Helaas met hetzelfde resultaat.

Dan maar de klantenservice. Die wist me uit te leggen dat ik al een OV-fiets-abonnement had en stallen-op-rekening aan mijn OV-chipkaart gekoppeld had, en dat de enige manier om daar een stallen-op-abonnement van te maken was het OV-fiets-abonnement te verwijderen. Dan kon het stal-abonnement erop, en de OV-fiets-toestand per de eerste van de volgende maand ook weer. Of ik moest gewoon stallen op rekening, maar dat leek mij financieel gezien bepaald niet de best denkbare optie. Huh? Ik dacht toch niet de enige Nederlander te zijn die op het station van vertrek z’n fiets in de stalling wil zetten en op een station van aankomst met een OV-fiets verder wil, probeerde ik. Als twee kapotte grammofoonplaten herhaalden de medewerker en ik onze standpunten.

Na een tijdje bedacht hij dat hij het OV-fietsabonnement met het stallen op rekening weg kon halen, het stal-abonnement op de kaart kon zetten, en dan de OV-fiets zonder stallen op rekening met terugwerkende kracht weer aan de kaart kon koppelen.

Dus eind goed, al goed. Ik met mijn echte fiets naar de wel bewaakte maar onbemande stalling. Het is nogal een gedoe met pasje voor een kaartlezer en fiets in een bepaalde positie om de deur open te krijgen en een soortement van total workout om de fiets in het bovenste rek te plaatsen – onder past-ie niet – maar ach, je moet wat over hebben voor een veilig plekje.

De derde dag dat ik mijn fiets parkeerde hingen er mee te nemen convocaties van een actiegroep die de sluiting van de stalling wilde voorkomen. Watte? Sluiting? Had ik me er net een plaatsje veroverd, had ik net de systematiek doorgrond, ging de stalling dicht. In de convocatie was de motivatie van de NS opgenomen. De stalling voldeed niet meer aan de eisen van deze tijd en niet aan de standaarden van de NS. Nou moet ik toegeven dat ik wel eens een prettiger entree van een fietsenstalling heb gezien, eentje zonder lege bierblikjes en lachgascapsules bijvoorbeeld. Toch leek opknappen me een betere optie dan sluiten. Nog niet zo heel lang geleden was de stalling gewoon bewaakt en was er ook een inwonende fietsenmaker, wat mij en de actievoerders betreft zou die situatie wel terug mogen komen.

Het alternatief was fietskluizen. Daarvan staan er nu een stuk of zeventig, en van eentje heb ik de sleutel. Ze zijn in twee rijen geplaatst, ergens tegenover een ’s avonds verlaten kantoor. De opening van de kluizen is in de gang tussen de rijen, wat betekent dat je redelijk onzichtbaar bent, zeker als je je vooroverbuigt om je fiets te verlossen van zijn verblijf in de gevangenis. Het zal vast een kwestie van wennen zijn. Voorlopig verlang ik nog wel een beetje terug naar de tijden van het onbekommerde dumpen van de fiets in de onbewaakte stalling. Behalve dan als ik met tegenwind een heuveltje opmoet…

Geplaatst in huis en tuin

Samen is beter

Al geruime tijd verbaas ik me over de manier waarop in sociale media wordt gesproken over mensen met een migratie-achtergrond en/of een religie waar Nederland niet van oudsher mee vertrouwd is en die nu een element in het straatbeeld vormen. Het lijkt soms of Marokkanen, moslims of asielzoekers de bron van alle kwaad in Nederland zijn. Ik heb het altijd al vreemd gevonden om een groep aan te spreken op het gedrag van een enkeling en ik heb geleerd om te kijken naar wat goed gaat, niet wat fout gaat.
Read more ›

Geplaatst in maatschappij

Zinloos breiwerk

Een waarschuwing vooraf: dit gaat over breien en wiskunde. In combinatie. Het is niet anders.

Breien vind ik leuk sinds ik een jaar of vijf was. Met wiskunde leuk vinden ben ik zo’n beetje op m’n veertiende gestopt. Ik was er, al zeg ik het zelf, de eerste jaren van de middelbare school best goed in. Toen hoorde ik mensen zeggen dat meisjes en wiskunde niet bij elkaar pasten, en ergens tussen voor de zomervakantie en na de zomervakantie verloor ik op magische wijze mijn talent. Ik vermoed dat mijn brein mij had wijsgemaakt dat goed zijn in jongensvakken geen boost gaf aan je populariteit. Slecht zijn in wiskunde deed dat helaas ook niet, maar mijn brein heeft nooit de consequentie getrokken dat als het toch niet uitmaakte, het misschien handig was om wél te kunnen rekenen. Overigens heeft datzelfde brein me ervan weten te overtuigen dat het een briljant idee was om economie te gaan studeren. Ik geloof niet dat ik het sindsdien ooit nog volledig vertrouwd heb.

Read more ›

Geplaatst in huis en tuin

Zwijn van dienst

Langzaam maar zeker begint het tot me door te dringen dat mijn vermogen tot wandelen niet langer beperkt is tot het absolute minimum. Dat gaat in stapjes, merk ik, dat door laten dringen.

De eerste fase was: niet meer denken ‘jammer dan, maak ik wel pannenkoekenbeslag met water’ als ik bij de kassa ontdekte de cruciale melk vergeten te zijn. Dat was al een openbaring, dat teruglopen gewoon een optie was.

Read more ›

Geplaatst in huis en tuin

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

  • Afijn, de klap op de vuurpijl na dat Houellebecq-gebeuren. Neerlands belangrijkste intellectueel heeft geen idee wa… twitter.com/i/web/status/1… 1 day ago
  • RT @JamieJBartlett: We have a bizarre media-politics loop: because they drive traffic, media helps popularise political outsiders. Their co… 1 week ago
  • RT @Nasrdin_Dchar: Extremisme, in welke vorm dan ook, heeft maar 1 doel: t ontwrichten v/e samenleving. En dan kunnen we 2 dingen doen: 1.… 1 month ago
  • Hoeveel #FvD-stemmers zouden vanmorgen die uil van #Minerva hebben geGoogled? 2 months ago
  • RT @fonolog: Deze tweet vat het huidige tijdsgewricht samen. Het zelfmedelijden. De zelfvergroting. De neiging anderen de schuld te geven.… 3 months ago
Alle berichten
%d bloggers liken dit: