Gemeentewerkzaamheden

Naast ‘Alles komt altijd goed’ spreek ik nu regelmatig als mantra uit ‘het gaat er niet om wat je kunt, het gaat erom wat je mag’.

Terwijl mijn hoofd na de operatie van vorige week denkt dat ik best weer een wandeling van een kilometer of wat kan maken – vooruit, met twee krukken -, zei de fysiotherapeut zuinigjes dat twee keer vijf minuten op een dag in het begin wel genoeg was.

Read more ›

Geplaatst in huis en tuin

Uit logeren

De voormalige oppas van Dochter maakte zich altijd wat ongerust over ons vakantie-organisatiebeleid. Dat was er namelijk niet. We boekten ergens in de winter, zo’n maand voor aanvang zorgde ik voor wegenkaarten en naslagwerken rond mogelijke bezienswaardigheden. En de avond voor vertrek gooiden we relatief lukraak wat kleding  en zo in de koffer, vaak onder het motto: ach, in Frankrijk verkopen ze ook onderbroeken.

Read more ›

Geplaatst in huis en tuin

Het nadert…

Toen de orthopeed een paar maanden geleden na één blik op de foto zei dat er precies één optie was, namelijk een make-over van mijn heupgewricht, heb ik zijn advies uiteraard opgevolgd en een afspraak gemaakt voor de operatie. Advies twee was het tot het daadwerkelijk tot snijden kwam met een kruk lopen. Ook gedaan. Verder kreeg ik een stapel papieren mee, die ik vluchtig heb doorgelezen en verder in de kast heb gelegd. Wat niet voor je neus ligt, is ook niet zorgwekkend, per slot van rekening.

In de loop van de weken ben ik wel een paar keer gecapituleerd voor mezelf – waar ik eerst de kruk bij thuiskomst direct parkeerde, gebruik ik ‘m nu binnen ook. Extreem handig is dat niet, maar vooruit, het loopt wel een stuk beter. En toen ik het gevoel kreeg dat ik er ongeveer een kwartier over deed om op een fiets te stappen, terwijl ik als een dronkeman probeerde op mijn foute been te balanceren, heb ik de variant opstappen vanaf een stoepje ingevoerd. Ik weet niet wat er suffer uitziet, eigenlijk, het dronkemannen of het gehannes met het stoepje, maar er komt, merkte ik, een moment dat me dat niet meer zoveel kon schelen. Zonder fiets wordt mijn actieradius nog kleiner dan-ie al is.

Een grote overwinning vond ik persoonlijk een bezoek aan de firma Welzorg. Daar moest ik, wist ik uit de papieren, hulpstukken halen die me helpen na de operatie niet te bukken – een lange schoenlepel en een ‘helping hand’, waarmee je gevallen spullen op kunt rapen. Aangezien ik nog mantelzorgers nodig heb, probeer ik me in te houden bij het onderzoek of je er ook op afstand mee in iemands neus kunt knijpen.

Vanmorgen werd het menens, toen moest ik op bezoek in het ziekenhuis voor een ‘pre-operatief spreekuur’. Nu begint het moment te naderen dat ik niet meer kan doen alsof er eigenlijk niets aan de hand is – iets wat ik prima kan geloven als ik gewoon op een stoel zit. Het was verstandig, schreef ziekenhuis, om bij dat spreekuur iemand mee te nemen, want er werd veel informatie gegeven. Ik was geneigd dat zinnetje te negeren – ik was óf in een vorig leven struisvogel, of ik word het een volgend -, maar Dochter zag de brief op tafel liggen en zei streng tegen Echtgenoot dat hij dus mee moest gaan.

 

Wat ons vooral opviel – afgezien van de berg aan informatie die we meekregen – is hoe je in een andere wereld stapt zodra je de draaideur door bent. Actualiteit is niet meer aan de orde, tijd is alleen maar relevant in relatie tot binnen. Er is het tempo van de medewerkers – ferme stap, doelgericht, onderweg – en dat van de patiënten, traag, zoekend, afwezig eigenlijk. Vreemd voelde dat, waar ik verder gewoon iemand ben die wat aanstellerig loopt te hannesen met krukken, ben ik daar een patiënt. Het zal me, vrees ik, moeite kosten om dat te accepteren op de dagen dat ik daar opgenomen ben. Patiënt, overgeleverd aan de ruimte en tijd van het ziekenhuisuniversum. Het lijkt me een uitdaging.

Geplaatst in huis en tuin

Stijlloos

Tja, eerst dacht ik, nu heel Nederland al iets vindt over de kwestie ‘GeenStijl vs vrouwelijke columnisten’, nu hoef ik eigenlijk niet meer. Bovendien had ik wegens ziek (hatsjie, bijna over, dank u) en andere beslommeringen eigenlijk helemaal geen tijd om iets te vinden. Ik vrees alleen dat mijn irritatie te groot is om me in te houden en de drang van binnen om er wel iets over te tikken te laten voor wat-ie is.

Read more ›

Geplaatst in maatschappij

Hoe verjaag je klanten?

In de goede oude tijd, toen ik vier keer in de week naar Hilversum reisde, heb ik mezelf een abonnement op een maaltijdenbox cadeau gedaan. Het is mij nu eenmaal niet gegeven in het weekeinde te bedenken wat ik maandag, dinsdag, woensdag en donderdag ga eten en daar boodschappen voor te doen. Of liever, in mijn enthousiasme raakte ik de realiteit kwijt. Die was eigenlijk zelden dat ik, als ik om zes uur, half zeven thuiskwam, nog eens anderhalf uur in de keuken ging staan om een Mooie Maaltijd te serveren. En gek genoeg dacht ik elke zondagochtend opnieuw dat dat een haalbaar plan was.

Read more ›

Geplaatst in huis en tuin

Containerstrijd

containerHoe krijg je saamhorigheid in een wijk? De gemeente waar ik woon heeft daar een prima oplossing voor: stuur een brief over het afvalbeleid.

Of, beter nog, stuur een deel van de bewoners een brief over het afvalbeleid dat voor de hele wijk gaat gelden.

En als je dan nog aarzelt – afschuwelijke wijk, nul betrokkenheid van de bewoners – ga dan voor het uiterste: stuur een deel van de bewoners een brief die zichzelf tegenspreekt.

O ja, kijk wel eerst even of er een Facebookgroep is.

Omdat mijn gemeente een Stad zonder Afval wil worden, staat in mijn voortuin een compleet containerpark. Niet heel erg, hoor, allemaal voor het goede doel. Oud papier, plastic en een gezamelijke voor gft en rest. Met een tussenschot.

Een paar maanden geleden kwamen twee dames aan de deur die wat vragen wilden stellen over het afvalbeleid. Geen kwaad woord over hen – ze zorgden dat de Kat-die-nog-niet-naar-buiten-mag en toch wegglipte binnen de kortste keren weer terug was. De enquête zelf heeft geen blijvende indruk op me gemaakt. Ik herinner me vooral de laatste vraag: wat kan de gemeente doen om het afvalscheiden makkelijker te maken? Nou, als het om ‘makkelijk’ gaat, dan is het het eenvoudigst als ík gewoon alles in een en dezelfde bak kieper, en de gemeente later uitzoekt wat wat is. Die antwoordoptie stond geloof ik niet voorgedrukt op het formulier.

Dit weekeinde is (kennelijk) De Brief verspreid. Ik zou in zalige onwetendheid daarvan hebben verkeerd, als ik niet lid was van de Facebookgroep. Die is over het algemeen redelijk kalm. Wat gemopper over vandalisme, weg- of aangelopen katten, irritatie over andermans hond en mooie foto’s van de wijk, dat is het wel zo’n beetje. Maar nu, hatsiekadee, een topic dat maar door en door blijft gaan.

De brieflozen keken het een tijdje aan, hooguit met wat verbazing dat wij geen brief gezien hadden, tot iemand de brief scande en deelde. Toen mochten wij ook meedoen.

Van ‘gemak’ is weinig sprake meer. Het gaat erom dat we nog teveel restafval hebben, dat moet minder. De gemeente heeft twee dingen bedacht, waar de brief niet per se duidelijkheid over geeft. In variant A komen er ondergrondse inzamelingspunten en blijft het containerpark in de tuin gelijk. In variant B wordt de duo-bak een bak voor gft en komt er een bak bij voor restafval.

Heel interessant is dat er bijgevoegde kaartjes zijn met de inzamelingspunten. Maar dat, staat er, die nog niet definitief zijn.

In mijn hoofd geeft zoiets kortsluiting. Stel, ik kies voor A omdat ik niet zit te wachten op een vierde bak, er voor de deur zo’n punt komt, en het mij niet veel uitmaakt of ik mijn zooi in een bak ín de voortuin kieper of in eentje vijf meter verderop.

Of ik kies in dezelfde situatie juist B omdat ik vrees dat het inzamelingspunt tot een heleboel extra zwerfvuil zal leiden – dan maar een extra bak in de tuin.

Als de verzamelbak een straat verderop komt, zouden mijn keuzes precies andersom mijn geweest. Theoretisch dan, want ik was al afgehaakt.

Op de voorkant van de brief staat dat je als bewoner individueel mag kiezen, en dat als je niet kiest, ervan uit wordt gegaan dat je A wilt. Op de achterkant staat dat de meerderheid beslist. Mijns inziens zijn de A-fans daarmee in het nadeel, want wie B wil zal z’n keuze wel doorgeven. En degenen die niet A willen, zullen eerder geneigd zijn de hele brief te lezen, dan de A-mensen, die na: als u niet kiest, gaan we ervan uit dat u A wilt al wel kunnen stoppen.

Ondertussen barst Facebook uit z’n voegen met grote verontwaardiging, opties om de gemeente te mailen of te bellen en bezwaarschriften in te dienen. We zijn het niet per se eens over de gewenste optie, wel over de brief.

De inzendtermijn is, geloof ik, overmorgen. De saamhorigheid zal dan snel weer wegebben en dan ergert de een zich weer over de katten van de ander. Suggestie voor de gemeente: stuur een brief om deze te rectificeren. Laat daarbij een beetje in het midden of de hele procedure opnieuw wordt opgestart of dat de keuze die nu gemaakt is toch geldig blijft. En vooral: zorg er vooral voor dat de brief bij een andere groep bewoners wordt bezorgd. We kunnen dan weer een paar weken vooruit!

 

 

Geplaatst in huis en tuin, Uncategorized

Gepromoveerd

Hoewel ik de leeftijd te boven ben dat ik denk dat je ogen dichtdoen betekent dat iets er niet meer is, hanteer ik voor zaken van medische aard wel zo’n soort strategie. Zolang ergens geen diagnose aan is gehecht, bestaat het niet. Of gaat het wel weer over.

Zo begin ik dus ook altijd: zeggen dat het wel weer over gaat. Meestal is dat ook zo. Een enkele keer vinden Echtgenoot en Dochter dat het echt te lang duurt, dat vanzelf overgaan, en dan dwingen ze me zo’n beetje naar de huisarts. Dat hij, toen ik vorig jaar met een suf maar belemmerend pijntje in een van mij linkertenen uiteindeljk ging, zei dat ik een peesontsteking had die vanzelf over zou gaan konden ze dat niet erg waarderen. Ik wel. Hij had gelijk.

Read more ›

Geplaatst in huis en tuin

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Oeps: Twitter reageert niet. Wacht svp een paar minuten en ververs deze pagina.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: